Ik luisterde deze week naar een aflevering van V for Valentine — en zoals wel vaker bleef er een zin bij me hangen. Niet uit een groot geopolitiek betoog, maar uit een schijnbaar terloops zijstapje over AI. Deze blog gaat over die zin, over hoe je een bron kritisch beoordeelt, en over het verschil tussen “iets werkt” en “iets is goed gebouwd”. Met respect en bewondering voor de makers — want die verdienen ze.
Een aflevering die de moeite waard is
De aflevering in kwestie is #268 — “De ondergang in vogelvlucht”, waarin Robert en Boris in ruim vijftig minuten langs de brandhaarden van het moment gaan. De Japanse Yen Carry Trade en wat die met je spaargeld doet, het Verre Oosten als spiegel voor Nederland, de vraag of de Amsterdamse ME überhaupt klaar is voor wat er aankomt, het Europees paspoort en de digitale euro (CBDC), en wat Alice Weidel over de EU te zeggen heeft. En ergens in het laatste kwart: hoe AI-tools de toekomst voor het individu veranderen.
Wat ik in V for Valentine waardeer, is precies dít: ze pakken onderwerpen op die in de reguliere media niet of nauwelijks aan bod komen, en ze doen dat met context in plaats van sugarcoating. Je hoeft het niet met elke conclusie eens te zijn om te erkennen dat de agenda waardevol is. Er wordt gewerkt, gelezen en doorgevraagd — en dat is meer dan je van veel “mainstream” kunt zeggen.
Maar — niets menselijks is ons vreemd
En toch. Hier komt het stempeltje boven deze blog om de hoek kijken. Want er is een menselijke reflex die ons allemaal parten speelt, of we nu naar de reguliere media kijken of naar een alternatief kanaal: we accepteren iets sneller als het past in ons narratief — in het beeld dat we al van de wereld hebben. Klopt het met wat ik toch al vond? Dan glijdt het er zonder wrijving in. Botst het? Dan zetten we onze hakken in het zand en gaan we op zoek naar de fout.
Dat is geen verwijt aan V for Valentine, en ook niet aan hun kijkers. Het is een verwijt aan onze bedrading. Confirmation bias kent geen politieke kleur en geen mediavoorkeur. Juist daarom is de gezonde houding bij élke bron dezelfde: waardeer wat er goed aan is, en blijf tegelijk kritisch beoordelen. Wie is de bron, wat is het belang, wat wordt er níet gezegd, en — de lastigste — wil ik dit misschien geloven omdat het zo lekker past? Een “fact check”-stempel op een poster is een knipoog, maar de onderliggende gewoonte is bloedserieus.
En precies die reflex zag ik terug in een klein, sympathiek moment in het AI-hoofdstuk. Niet over politiek — over techniek.
“Dat is gewoon nu hoe het werkt” — het AI-hoofdstuk (vanaf 46:00)
Rond 46:00 begint het hoofdstuk “AI-tools hebben de toekomst voor het individu”. De heren praten over privacy, over data die altijd langs derde partijen loopt, over hoe je als gebruiker eigenlijk geen zeggenschap meer hebt over je eigen berichten. Herkenbaar en terecht. En dan vertelt Robert een anekdote die veel makers zullen herkennen (rond 48:21):
“Ik wilde deze week een booking-plugin voor een WordPress-website, en alles wat er was, zag er gewoon niet uit. Dus ik zei tegen Claude: ‘Ik vind déze booking-tool mooi — is dat WordPress?’ Nee, dat is WordPress met een custom-made React-tool. Ik zeg: ‘Ik wil dat jij die tool in een WordPress-plugin maakt.’ Dat heeft me denk ik twee uur gekost, en nu zit er een ultrastrakke booking-tool op de website. En dat kost me dus niks, terwijl die plugins zó vijftig dollar per maand kosten. Gewoon zelf gebouwd, vanaf mijn eigen GitHub. Dat is gewoon nu hoe het werkt.”
(Fragment uit V for Valentine #268, ± 48:21–49:05, licht geredigeerd uit de automatische ondertiteling voor de leesbaarheid.)
En het wordt nog mooier. Boris haakt aan met een vakantieverhaal: een vrije dag, slecht weer, en in plaats van de kinderen te laten gamen zei hij: “Oké jongens, we gaan een AI-project doen.” Samen bouwden ze een website mét games en scorekaarten. Eerlijk? Dát is precies wat we willen zien. Kinderen die met techniek iets bóuwen in plaats van alleen consumeren. Chapeau — daar word ik vrolijk van.
De bulldozer
De trigger voor deze blog zat in Roberts verhaal. Hij benadert het namelijk met een consumentenblik, en dat is volkomen begrijpelijk: wat wil ik hebben, wat kost het om te kopen of te huren — dat is veel — en ik kan het nu net zo goed zelf door AI laten bouwen. Als redenering is dat inspirerend, en het klopt: de drempel om zelf te maken is spectaculair gedaald.
En toch wil ik er een beeld naast leggen, want hier komt die menselijke reflex weer terug — nu niet bij nieuws, maar bij techniek. Vergelijk het met de bouw:
Geef een vakkundige huizenbouwer — iemand die precies weet hóe je een goede fundering legt en tot nu toe met een schep de grond uitgroef — een bulldozer, en hij doet zijn werk sneller en beter dan ooit. Geef diezelfde bulldozer aan een willekeurig persoon, en je krijgt waarschijnlijk funderingen op plekken waar je beter geen huis kunt bouwen: midden in een rivier, dwars door rioolbuizen, op plaatsen waar een ervaren bouwer nóóit zou graven.
AI is die bulldozer. Een fenomenaal stuk gereedschap — wij gebruiken het zelf dagelijks en met veel plezier. Maar het gereedschap bepaalt niet de kwaliteit van het resultaat; de hand eromheen en het fundament eronder doen dat. “Het werkt” en “het staat op de goede plek” zijn twee verschillende dingen. En dat is nergens duidelijker dan bij zoiets ogenschijnlijk simpels als een booking-tool.
Een booking-tool: de consumentenweg vs. de veilige weg
Zo’n zelfgebouwde booking-tool wérkt — hij ziet er strak uit en kost niks. Precies daarom accepteren we hem snel: het past feilloos in het narratief van “gratis, snel, en helemaal van mezelf”. Maar stel nu de vragen die een vakman wél stelt, en die in de euforie makkelijk overgeslagen worden:
- Waar staan de boekingsgegevens? Namen, e-mailadressen, telefoonnummers, misschien betaalgegevens — op wélke server, in wiens beheer?
- Praat de tool stiekem naar buiten? Veel “gratis” componenten laden fonts, scripts of analytics van derden — en lekken zo bezoekersdata weg zonder dat je het ziet.
- Is het AVG-proof? Verwerkersovereenkomst, bewaartermijnen, toestemming — geregeld, of er niet?
- Wie kan erbij? Authenticatie, rechten, en wat gebeurt er bij een lek of een crash zonder back-up?
Dit is dezelfde valkuil als bij het nieuws, alleen dan in code: iets voelt goed omdat het in ons verhaal past, dus checken we het niet. “Het werkt” is geen bewijs dat “het veilig is”. Een tool die in twee uur staat, kan in diezelfde twee uur een datalek hebben ingebouwd dat je pas maanden later ontdekt.
Zo bouwen wij het bij Brainfusion. Wij beginnen niet bij het gereedschap, maar bij de architectuur. Self-hosted, zonder afhankelijkheid van big tech, en zó ingericht dat je data bij jóu blijft en niet ongemerkt bij een derde partij belandt. We gebruiken dezelfde AI-bulldozer — maar met de fundering op de goede plek: beveiliging, privacy, back-ups, AVG en eigenaarschap ingebakken vanaf de eerste regel. Je krijgt de snelheid van “zelf even bouwen”, met de degelijkheid van iemand die weet wáár hij graaft. Een booking-tool, een scorekaart-app voor de kinderen, een klantportaal — dezelfde vrolijke bouwdrift, alleen dan zó dat je er over drie jaar nog blij mee bent.
Wil je zoiets vakkundig én veilig laten bouwen? Neem gerust contact met ons op — we denken graag met je mee, van los idee tot degelijke oplossing.
Kijk zelf — en steun de makers
Deze blog begon bij een aflevering die me aan het denken zette, en het minste wat ik kan doen is je ernaartoe sturen. Oordeel vooral zelf, kritisch en met een open blik — precies zoals het hoort.
- 📺 Kijk aflevering #268 op YouTube (en abonneer je op het kanaal).
- 🎧 Of luister via Spotify en Apple Podcasts.
- 💬 Praat mee via hun officiële Telegram-kanaal.
- 🔥 Waardeer je het werk? Word Bazige Baas en steun de podcast via vforvalentine.com/join-the-tribe — dan krijg je meteen toegang tot “de Xtra”, de extra content voor supporters.
Beeld: promo-poster van V for Valentine #268, door ons bewerkt met een knipoog-stempel. Alle credits voor de aflevering en het beeld gaan naar de makers van V for Valentine.